THIS IS YOUR LAST CHANCE! 4 HOURS LEFT!
Polaroid Camera + 600 Film Giveaway!
Hey everyone, as some of you know this is my second camera giveaway!
The previous giveaway was a Fuji Instax 210 Camera.
I’ve had this Polaroid camera for a few years now, and I’ve done some previous shoots with it.
Reasons why I’m giving it away:
1) “Give and you shall receive”.
2) It’s time for someone else to make beautiful photos with it.
Rules to enter giveaway:
- simply click the ‘♥’ button or ‘re-blog‘ (if you do both they count as two entries)
- you must be following my blog.
I will randomly be choosing someone for this free camera.
If you’re the lucky one, I will send you an ‘ask’ question on tumblr for your shipping information. (make sure your ask is enabled!)
Winner will be announced on my twitter: @ColoredPhotos -January 1st 2012!-
Goodluck!
TV5 KAPATID FOUNDATION
Donate in Cash
Bank of the Philippine Islands
Savings Account No. 1443-05333-2
Donate in Kind
News5 Aksyon Center, TV5 office
San Bartlolome, Novaliches, Quezon City
News5 Aksyon Center hotline - 938-6393
SAGIP KAPAMILYA
Donate in Cash
BDO Peso Account
Account name: ABS-CBN Foundation Inc.-Sagip Kapamilya
Account Number: 39301-14199
Swift Code: BNORPHMM
BDO Dollar Account
Account name: ABS-CBN Foundation Inc.-Sagip Kapamilya
Account Number: 39300-81622
Swift Code: BNORPHMM
PNB Peso Account
Account name: ABS-CBN Foundation Inc.-Sagip Kapamilya
Account Number: 419-539-5000-13
Swift Code: PNBMPHMM
BPI Peso Account
Account name: ABS-CBN Foundation Inc.-Sagip Kapamilya
Account Number: 3051-1127-75
Branch: West Triangle, Quezon City
Swift Code: BOPIPHMM
BPI Dollar Account
Account name: ABS-CBN Foundation Inc.-Sagip Kapamilya
Account Number: 3054-0270-35
Branch: West Triangle, Quezon City
Swift Code: BOPIPHMM
Donate in Kind
Sagip Kapamilya
ABS-CBN Foundation Inc.
Mother Ignacia cor. Eugenio Lopez St.
Diliman, Quezon City
Hotlines
(02) 411-4995
(02) 394-9272
0917-887-4411
THE CIVIL RELATIONS SERVICE, AFP
Donate in Kind
Situation Awareness Center (SAC),
CRS AFP, Camp Aguinaldo, Quezon City
Landline: 912-6615
CP Nr. (0917)2471252
Focal Person: LTCOL ROLANDO RODIL, Opns Officer
A typhoon has struck the Philippines again. Please help the victims of typhoon Sendong!
- Death toll have been raised to 600 and 200 bodies are still missing. Official says that there are no more chances that the 200 missing is still alive.
- Flash floods with mud have covered Cagayan de Oro during 11:00pm to 1:00 when people are still sound asleep.
- Some died while sleeping. They didn’t even get a chance to save their own lives
- They are really in need of WATER, FOOD, HYGIENE KITS.
- Almost 12,000+ are to spend Christmas in Evacuation Centers without any food to share for their Noche Buena. They even lack for water to Drink.
Our government are asking everyone for donations. It would mean the world to us!
It would be a lot help. Our fellow Filipinos have nowhere to start, no food, no water, no shelter. And they had to cope with the death of their loved ones. Please help. A cent when put together does help a lot! REBLOGGING THIS COULD ACTUALLY DO A LOT!
If you consider donating. Please click the donate button on my sidebar. Thank you so much!
Praying for the Philippines.
Pakiramdam ko kahit matulog ako ng napakatagal na parang si Sleeping Beauty di pa rin matatanggal ‘tong nakakainis na pakiramdam na para akong pagod pero hindi naman pero pagod talaga ako eh pero sabi ko nga hindi matatanggal ng pahinga pahinga lang iba to.
Siguro napagod ako dahil walang period yung sentence ko sa taas. ^
Putangina shet gago bitch.
Gusto kong magbasag ng mga bote at gusto kong mambalibag ng LCD TV habang nagmumura ng paulit-ulit.
Ewan ko ba.
President Benigno Aquino and Vice President Jejomar Binay witness the arrival at the Villamor Airbase in Fort Bonifacio of the slain seven Marines. MARIANNE BERMUDEZ/INQUIRER
Perhaps the whole country is busy dealing with Juaning and Kabayan. Or about the alleged ballot switching at the Batasang Pambansa. Or too occupied praying for Representative Gloria Macapagal-Arroyo (whether they pray for her safety and recovery or the opposite, I don’t know). Or still mourning after the loss of the Azkals for their 2014 world cup bid. Or celebrating Eat Bulaga’s 32nd anniversary. Or just doing some other stuff that we failed to notice this another gruesome event at the southern part of our country.
Our marines had an encounter with the Abu Sayaff last Thursday at the jungles of Sulu and five (5) of them were decapitated.
Beheading is not something new for these bandits. Most of us would still remember how they decapitate their kidnapped victims and how they dehumanize our troops by beheading the soldiers they kill in the battle.
Maybe the Abu Sayyaf is making their presence felt. For the past few months, we barely hear a thing about them (or maybe the news agencies are just too busy covering and showing us the other important issues? I don’t know.). This just shows that the violence in the south is far from over and the government has still a lot of work to do to attain the peace in the south.
I can still remember a Catholic priest who was assigned in Basilan who told us his first-hand experience with these bandits and their victims. He was the guest speaker on the (Lipa) Clergy’s monthly recollection when I was still in the seminary. He told us his story when he was assigned to bless the mutilated corpses of the 10 soldiers who were slain and beheaded in Basilan in an encounter in 2007. He could not believe how barbaric these bandits were by doing this hideous crime.
After hearing his story, I was moved and I felt that I was also in front those slain heroes. But he also left a challenge in me if I have the courage to be assigned in a far-flung place with all the perils and dangers accompanying the mission.
Courage. I admire these courageous heroes who sacrificed their lives by defending the country. It is just sad to hear these sad tales about our soldiers in the field amidst these controversies involving the high-ranking officials of the military.
To our heroes in the field, to the thousand nameless and ordinary soldiers who fought to defend our country, thank you for a job-well done. You may have gone but your contribution to the country is priceless and may it always be remembered by the generations to come.
I give you my snappy salute.
Mabuhay ang mga sundalong nagtataya ng kanilang buhay para sa bayan. Viva Filipinas! Padayon!
*salutes*
Kahapon, manonood sana ako ng basketball game ng UST at FEU kaso 3rd quarter na nasa Recto pa rin ako kaya nagdesisyon na lang akong umuwi na. As usual, jeep na papuntang Gasak ang sinakyan ko kasi laging puno ang papuntang Navotas. Sa north gate ako ng LRT2 lumabas (malapit sa slums) kasi.. gusto ko lang. Binaybay ko yun at nakita ko na agad ang iba’t ibang klase ng tao na matagal ko nang hindi nakita simula nang mapamahal ako sa Taft Avenue. May mga tao na nakakatakot tumingin kaya sa puntong iyon ay parang nagsisisi na ako na dun pa ako lumabas. Pakiramdam ko sa kahit anong oras ay pwedeng pwede akong saksakin sa likod ng kung sino man.
Buti na lang may jeep akong nakita.
——
Malapit nang mapuno yung nasakyan kong jeep. Mga tatlong tao na lang puno na. Kasabay kong sumakay ang isang matandang babae. Nagtanong siya sa akin: “nak, papunta bang Divisoria ‘to?” Syempre sabi ko hindi, papuntang Malabon yun eh. Pinara niya agad yung jeep at syempre na-upset si manong driver kasi kaaandar pa lang ng jeep, tigil na agad. Inaway niya ng konti yung matanda, at mejo hindi ako natuwa dun.
“Tarantado tong driver na to ah.”
Si manong driver: Parang goons. Madungis. Balbal mag salita. Nakakirita. Sobrang ingay. Madaldal. Kasama niya ang anak niyang mukhang 8 years old, payat, at ang silbi dun sa jeep e taga-bigay ng sukli.
Ang gusto ko talagang ikwento: Sa 45-minuto na biyaheng iyon ay walang pinag-usapan ang mag ama (yung driver at yung bata) kundi WALA. Oo, tungkol sa wala. Ibig kong sabihin ng wala ay… tungkol sa kung ano-ano lang. Tungkol sa buhay. Tungkol sa mga dapat malaman ng isang normal na tao tungkol sa buhay. Tungkol sa kung anong kailangan gawin para mabuhay. Basta, tungkol sa buhay.
Nung una, pawang ingay lang at mga mura ang naririnig ko sa driver na iyon pero nung huli, nung pinakinggan ko na yung mga pinagsasasabi niya, saka ko lang nasabi sa sarili ko na isa siyang taong may saysay. May utak. May puso.
Bakit: Nakakatuwa na hindi. Kung kausapin niya ang anak niya ay parang kainuman niya lang. Straight to the point. Walang bola-bola. Walang fairytales. Walang magic. Pawang katotohanan lang tungkol sa pag-ikot ng mga bagay dito sa mundo. Mga masasakit na katotohanan.
Kung tutuusin ay hindi kaya nung bata na i-process yung mga sinasabi ng tatay niya sa kanya, pero base sa nakita ko.. naiintindihan niya. (Masyadong madami kaya ayaw ko nang isa-isahin pa)
Wala lang. Ang saya lang kasi siguro magkaroon ng magulang na ganoon ang tipo. Kaya siguro halos lahat ng kabataan na nasa maykayang pamilya, hindi matibay ang survival instincts. Parang ako. Kapag ako, iniwan mo sa kung saan, hindi ko na kaya ng ako lang mag-isa.
Pero iba ang sitwasyon nung mag-ama eh. Iba sila. Hindi lang siguro sila pinalad na magkaroon ng malaking kita o pera, pero yung nalalaman nila (lalo na nung tatay) sa buhay ay sobra sobra na.
Oo, humanga ako.
Conclusion: Meron tayong mga pag-aari na wala ang iba. At meron rin ang iba na wala sa atin. Quits.
Pahabol: Nakakatamad tapusin. Zzzzz
Kaya kong magbasa ng attitude ng tao, pero bakit sarili ko hindi ko magawang basahin? #yabangmode
Laging hindi sigurado. Haha.
——-
Nakakainggit yung iba. Halos nasa kanila na ang lahat, nasa kanila na ang mga bagay (hindi literal na “bagay”) na hinahanap-hanap ko, pero bakit kinakaya ng sikmura nila na itapon, sayangin, at sirain na lang ang mga bagay na iyon?
Naiinggit ako. Lalo na kapag binabalikan ko ang nakalipas.. ang perpekto. Matagal ko nang hinahanap ang ganun pero bakit ang iba kaya nilang itapon lang ng basta basta? Oo, takot ako sa hinaharap pero para sa akin ang nakalipas ang pinaka-mahirap harapin sa lahat. Kaya siguro ang hina ko rin sa history…
SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS
SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS
Naduling ka ba? Pwede naman kasing gamitin ang ctrl + F :)
Yan ang isang kinaiinisan ko sa human nature. Sobrang bullshit. Parang vermiform appendix. Walang saysay. Pampakomplikado lang ng bagay-bagay. Pwede mo pang ikapahamak.
Kaya ang labo ng tingin natin sa mundo eh; ang dami nating masyadong iniisip na sa tingin natin, nag-eexist pero hindi natin namamalayan, parte lamang pala sila ng ating imahinasyon.. mga parte ng imahinasyon na nagagawa pa nating palakihin/palalain hanggang sa paniwalaan na nating totoo na ‘yon. Ang masama pa dun, nakakaapekto tayo ng buhay ng iba.
Masyadong pinapakomplikado. Kung pupwede namang gawing simple, edi gawing simple. Minsan akala natin hindi siya pwedeng gawin, pero sa totoo ayaw lang natin kasi sabi ko nga, part ng human nature ang pagiging sabog/baliw/mahilig sa magulo/kung ano mang tawag dun.
Solusyon?
Sabi nga ng isa kong matalik na kaibigan (hi!), learn how to detach. Detachment. Disconnect. Separate. Matuto tayong humiwalay sa mga bagay na nagpapasama lang ng sitwasyon; kahit masakit man sa atin ‘yon o hindi. Kapag problema kasi ang naihain sa atin, ang tendency e nagpapanic tayo, at kasunod nun ang mabilisang “pagresobla” kuno ng problema na nagdudulot lang madalas ng mga mas malalaki pang problema. Hindi kasi natin pinagiisipan. Nagmamadali kasi tayo.
Kapag wala tayong kargada, kapag wala tayong buhat buhat, kapag nagawa nating humiwalay panandalian sa mga bagay na nagpapabigat, mas madaling makapag-isip at mas malinaw ang ating isipan na sa malamang ay magreresulta ng mga magagandang paraan upang maresolba ang ating mga problema sa buhay.
Ang layo sa ctrl + F no?
Wala nga palang number 5 jan. Minsan kasi masyado nating inooverlook ang mga bagay-bagay, akala natin meron tayong problema.. pero mga ilusyon lamang na kaya namang mawala sa isang iglap.
Siguro may mga pagkakataon talagang ganito. Yung tipong hanggang tingin ka lang, mula sa malayo; wala ka nang magagawa pang iba kundi panuorin ang mga pangyayari kasi wala kang kakayanang tumayo at sumali kasi alam mo sa sarili mong hindi mo kaya… tulad ng palagi kong nararamdaman sa buwan at sa mga bituwin— hanggang tingin lang sila. Na kahit anong taas ng talon ang gawin ko hindi ko sila maaabot. Na kahit anong makina ang gawin at sakyan ko hindi ko sila maaabot. Na kahit anong dasal ko na sana balang araw marating ko sila, hindi ko pa rin sila maabot.
Pero kahit pa ganun ay umaasa pa rin ako na balang araw, magkaroon ng himalang makapagpapabago ng pananaw kong iyon patungo sa ganoong sitwasyon. Na meron pang liwanag sa likod ng lahat ng ‘to— na meron pang pag-asa. Na meron pang rason para mangarap. Na meron pang rason para ipagpatuloy ang lahat ng ‘to. Na meron pang rason para lumaban.
Hindi ko alam. Palagi na lang hindi ko alam. Minsan kasi parang pakiramdam ko, ayaw ko na. Pero kahit anong pilit kong gawin, hindi ko talaga nakakaya. Dahil siguro mahina akong klase ng tao? Maari. Pero hindi naman siguro hadlang ang pagiging mahina sa pag-abot ng mga aking bituwin. Ay nako, pagdating talaga sa mga ganitong bagay eh natatanga ako.
Bahala na! Alam ko naman na sa huli, magiging maayos ang lahat.
Do not try. Just let it happen. #mantraoftheday
Nanginginig.
Hindi malaman ang mararamdaman; hindi man lang makaramdam ng galit, lungkot, o inggit. Sige, andun ang inggit. Pero tinanggap ko lang agad ng parang alam ko na dati pa na darating din sa puntong ganito. Hindi ko alam kung papaano tatakas; oo alam kong masamang tumakas, pero hindi ko rin kasi alam kung papaano haharapin kasi sa una’t sapul, wala akong mukhang maihaharap.. kaya mas mabuti na lang siguro na takasan? Hindi. Hindi ko alam. Marami na akong nakaing bigas, at hinding hindi ko iyon isusuka. Lunok.
Hindi ko alam kung papaano ko ipagpapatuloy AT kung paano ko rin ititigil. Hindi ko na alam kung nasaan ako. Ay, andito pa rin pala.
Nanliliit. Inaasahan ko na ‘to pero bakit ganito pa rin ang epekto?
Nanliliit.
Nanginginig.
Nanginginig ako ngayon. Kakaiba. Pero parang hindi na bago.
Siguro tumatanda lang ako kaya alam ko na kung paano sasaluhin.
Ewan ko.
Kamusta ka na, tumblr?
